Tkamy kompetencje językowe.
Poznaj nasz zespół.
Kompetencja językowa to coś więcej niż znajomość słówek i gramatyki. To umiejętność mówienia i słuchania w różnych sytuacjach, czytania ze zrozumieniem i pisania z intencją. To pewność siebie w rozmowie — nawet gdy brakuje słów. To otwartość na inne kultury i rozumienie, że język to nie tylko narzędzie, ale sposób myślenia o świecie.
Inspiracje i praktyczne wskazówki językowe
Każdy kurs to splot wiedzy, metody i człowieka, który za tym stoi. Poznaj ludzi, którzy tkają w Tkalni.
Wykwalifikowana kadra
+
0
%
Każdy kurs w Tkalni to splot tych wszystkich warstw — i człowieka, który potrafi je rozwinąć w swoim uczniu. Dlatego nasz zespół to nie przypadkowi lektorzy. To ludzie z wiedzą, pasją i historią, którzy kochają uczyć — i którzy tkają te kompetencje razem z Tobą lub Twoim dzieckiem, lekcja po lekcji.
Wspólna Nauka
Wsparcie
Motywacja
Zespół
Komunikacja
Rozwój
Pasja
Współpraca
Wspólna Nauka
Wsparcie
Motywacja
Zespół
Komunikacja
Rozwój
Pasja
Współpraca
Wspólna Nauka
Wsparcie
Motywacja
Zespół
Komunikacja
Rozwój
Pasja
Współpraca
Wspólna Nauka
Wsparcie
Motywacja
Zespół
Komunikacja
Rozwój
Pasja
Współpraca
Poznaj nasz zespół.
To otwartość na inne kultury i rozumienie, że język to nie tylko narzędzie, ale sposób myślenia o świecie.
Agata Klimczak-Pawlak
Tkalnia Języków to mój projekt – miejsce, o którym marzyłam i w którym wdrażam moją wizję tego, jak powinna wyglądać nauka języków. Miejsce stworzone między innymi dla moich własnych dzieci.
Jestem doktorem nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa angielskiego i adiunktem w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie od 2012 roku kształcę przyszłych nauczycieli języka angielskiego. Uczyłam angielskiego dzieci i biznesmenów w Chinach, posłów w Polsce — byłam metodykiem szkoły językowej w Anglii, mieszkałam i pracowałam w Irlandii, Anglii i Stanach. Tkalnia jest efektem mojej wieloletniej pracy naukowej i dydaktycznej. To, co robimy naukowo, przekładamy tu na to, jak i czego uczymy. Dlatego w Tkalni nie ma przypadkowych działań.
Jestem doktorem nauk humanistycznych w zakresie językoznawstwa angielskiego i adiunktem w Instytucie Anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie od 2012 roku kształcę przyszłych nauczycieli języka angielskiego. Uczyłam angielskiego dzieci i biznesmenów w Chinach, posłów w Polsce — byłam metodykiem szkoły językowej w Anglii, mieszkałam i pracowałam w Irlandii, Anglii i Stanach. Tkalnia jest efektem mojej wieloletniej pracy naukowej i dydaktycznej. To, co robimy naukowo, przekładamy tu na to, jak i czego uczymy. Dlatego w Tkalni nie ma przypadkowych działań.
Dominika Walczak
Język angielski zawsze był w moim życiu priorytetem, aż ostatecznie godziny spędzone na kursach językowych zaprowadziły mnie na Uniwersytet Łódzki, gdzie ukończyłam Filologię Angielską. Po kilku latach przerwy od studiowania, powróciłam na uczelnię na studia doktoranckie z zakresu językoznawstwa angielskiego.
W Tkalni Języków prowadzę głównie kursy dla młodzieży i dorosłych, które skupiają się na konkretnych celach, jak na przykład przygotowanie do egzaminu językowego. Pomimo tego, że uwielbiam tłumaczyć i odczarowywać gramatykę, chcę także pokazywać uczniom, jak wykorzystać wiedzę z lekcji w codziennym życiu, poza szkołą i książkami. To właśnie na zagranicznych wakacjach, w podróży służbowej czy przeglądając social media dowiemy się, że tych wszystkich słówek i zasad gramatycznych naprawdę warto było się uczyć! Wierzę również, że w nauce języka nie chodzi o naukę samego mówienia, a o na naukę rozmowy i komunikacji. Chcemy wiedzieć, jak mówić oraz jak odpowiednio słuchać, interpretować i korzystać ze zdobytych na lekcji umiejętności językowych.
W Tkalni Języków prowadzę głównie kursy dla młodzieży i dorosłych, które skupiają się na konkretnych celach, jak na przykład przygotowanie do egzaminu językowego. Pomimo tego, że uwielbiam tłumaczyć i odczarowywać gramatykę, chcę także pokazywać uczniom, jak wykorzystać wiedzę z lekcji w codziennym życiu, poza szkołą i książkami. To właśnie na zagranicznych wakacjach, w podróży służbowej czy przeglądając social media dowiemy się, że tych wszystkich słówek i zasad gramatycznych naprawdę warto było się uczyć! Wierzę również, że w nauce języka nie chodzi o naukę samego mówienia, a o na naukę rozmowy i komunikacji. Chcemy wiedzieć, jak mówić oraz jak odpowiednio słuchać, interpretować i korzystać ze zdobytych na lekcji umiejętności językowych.
Hania Rączka
Ukończyłam studia magisterskie na filologii angielskiej ze specjalizacją nauczycielską na Uniwersytecie Łódzkim. Jestem pasjonatką nie tylko języka angielskiego, ale i metodyki jego nauczania. Zależy mi aby nauczać w jak najbardziej naturalny sposób gdyż stawiam na podstawowy cel nauczania języka: międzynarodową komunikację. Pragnę również wspomóc indywidualne sposoby uczenia za pomocą odnajdywania odpowiednich dla uczniów mnemotechnik. Lubię wplatać aspekty teatralne, jak np. odgrywanie ról, co wprowadza wesołą atmosferę i zmniejsza stres związany z mówieniem w języku obcym. Jednak przede wszystkim, widzę nauczanie i uczenie się jako współpracę między uczniem, nauczycielem i rodzicem, wtedy jest ona nie tylko produktywna, ale staje się prawdziwą przyjemnością.
Dagmara Appel
Ukończyłam Filologię Hiszpańską na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz Stosunki Międzynarodowe w Łodzi, ale przede wszystkim miałam szczęście studiować w Nauczycielskim Kolegium Języków Obcych w Bydgoszczy, gdzie poznałam cudownych pedagogów z pasją, którą zarazili i mnie i, co najważniejsze, świetnie przygotowali do zawodu nauczyciela. Hiszpańskiego uczę już prawie 15 lat i pasja ta nie gaśnie. Sama zresztą nieustannie się szkolę. Mimo, że pracowałam w Hiszpanii i w hiszpańskiej firmie oraz jako pilot i organizator wycieczek dla młodzieży i zwiedziłam dzięki temu pół Hiszpanii, Francję, trochę Grecji i Włoch, to praca nauczyciela sprawia mi największą frajdę.
Uczę dorosłych i dzieci w każdym wieku. Prowadzę lektorat w Akademii Muzycznej w Łodzi, uczę też młodzież w Gimnazjum nr 41i Szkole Podstawowej nr 7. W każdym z tych miejsc wcielam zasadę, że nauka ma być przede wszystkim przyjemnością. I tego uczę, a hiszpański jest do tego świetnym narzędziem. Pokazuję, jak można go użyć, aby był jak najbardziej praktyczny w “rękach” uczniów.
Oliwia Walkowska
Ukończyłam Filologię Angielską na Uniwersytecie Łódzkim. Językiem angielskim i wszystkim co z nim związane zaraziła mnie pozytywnie zakręcona nauczycielka. To z jej pomocą już w gimnazjum wiedziałam, że angielski będzie grał dużą rolę w mojej przyszłości, a wycieczka do Wielkiej BrytanIi i spacery po ulicach Londynu tylko utwierdziły mnie w tej decyzji – czułam się tam jak w domu. Chciałabym przekazać swoją pasję i zainteresowanie innym, dlatego na zajęciach skupiam się na tym by nauka języka nie była dla uczniów wyłącznie obowiązkiem. Komunikacja jest kluczem, a znajomość więcej niż jednego języka otwiera przed nami ogrom możliwości. Ważne dla mnie jest by przekazywać wiedzę, ale również pokazywać, że może to być przyjemne i pełne ciekawostek.
Justyna Wawrzyniak
Swoją przygodę z językiem angielskim zaczęłam już jako dziecko i bardzo szybko zrozumiałam, że jest to coś, co naprawdę mnie pasjonuje. Od tamtej pory język angielski towarzyszy mi każdego dnia – w nauce, pracy i codziennym życiu. Jako lektorka języka angielskiego pracuję już od kilku lat, ucząc zarówno dzieci, jak i dorosłych. Za chwilę obronię też kończę studia magisterskie z Filologii Angielskiej na Uniwersytecie Łódzkim.
W swojej pracy cenię swobodną i przyjazną atmosferę, dzięki której uczniowie czują się komfortowo i nie boją się wyrażać własnych opinii. Zawsze staram się, by moje zajęcia były pełne pozytywnej energii, rozmów i uśmiechu, a największą satysfakcję daje mi widok, gdy moi uczniowie nabierają odwagi, zaczynają mówić swobodnie i odkrywają, że angielski może być naprawdę fajny!
Poza nauczaniem interesuję się szeroko pojętą popkulturą – uwielbiam filmy, seriale i muzykę, a także czytanie książek. Fascynuje mnie poznawanie nowych kultur, ich tradycji, zwyczajów oraz języków – poza angielskim uczyłam się również języka niemieckiego, rosyjskiego, japońskiego i koreańskiego. W wolnym czasie lubię spędzać czas z najbliższymi, chodzić na spacery, odkrywać nowe miejsca i delektować się dobrą kawą!
Noemi Langowska
Język angielski jest nieodłączną częścią mojego życia — wychowałam się w Wielkiej Brytanii, dzięki czemu naturalnie przyswoiłam zarówno język, jak i kulturę. Po powrocie do Polski odkryłam, jak ogromną radość daje mi nauczanie i wspieranie innych w rozwijaniu ich umiejętności.
Wierzę, że nauka angielskiego to coś więcej niż gramatyka — to otwieranie się na świat i nowe możliwości. Na moich zajęciach stawiam na indywidualne podejście, dużo wsparcia i pozytywną atmosferę.
Uwielbiam pracę z dziećmi i młodzieżą. Uczę poprzez zabawę, wykorzystując gry, piosenki i materiały wizualne, aby nauka była skuteczna i przyjemna. U mnie nie ma stresu — jest za to dużo uśmiechu i satysfakcji z nauki.
Wierzę, że nauka angielskiego to coś więcej niż gramatyka — to otwieranie się na świat i nowe możliwości. Na moich zajęciach stawiam na indywidualne podejście, dużo wsparcia i pozytywną atmosferę.
Uwielbiam pracę z dziećmi i młodzieżą. Uczę poprzez zabawę, wykorzystując gry, piosenki i materiały wizualne, aby nauka była skuteczna i przyjemna. U mnie nie ma stresu — jest za to dużo uśmiechu i satysfakcji z nauki.
Kalina Pietrzak
Można powiedzieć że angielski jest moim językiem ojczystym, mieszkałam w Wielkiej Brytanii przez ponad 15 lat, dokończyłam edukacje w Polsce i widzę jak dużo ludzi zmaga się z językiem angielskim. Chcę przekazywać dzieciom jak i dorosłym, że angielski może być przyjemny i łatwy do opanowania. Zwracam uwagę na wymowę oraz przede wszystkim na przełamywanie bariery językowej. Chcę, aby każdy poczuł się zaopiekowany na moich zajęciach i przekazywać język z łatwością, moimi oczami Dodatkowo interesuję się florystyką, w wolnym czasie składam bukiety na zamówienia. Lubie malować, szyć i tańczyć balet, który zapoczątkowałam w Wielkiej Brytanii. Ostatnio nawet polubiłam się z siłownią 😉
CRISTINA MARTIN RAMOS
Urodziłam się w Donostii w Kraju Basków na północy Hiszpanii. To tam się wychowywałam oraz kształciłam. Moją wielką pasją jest sztuka, a w szczególności teatr, dlatego studiowałam aktorstwo i rozwijałam swoje umiejętności artystyczne w różnych regionach Hiszpanii. Wraz ze znajomymi założyłam w Madrycie teatr „Microart”, w którym wystawialiśmy sztuki, jak również organizowaliśmy koncerty, spotkania z poezją oraz lekcje i warsztaty teatralne dla dzieci i młodzieży. Do Polski trafiłam poprzez europejski program Korpusu Solidarności, który pozwala na udział w projektach z zakresu wolontariatu w ramach rozwoju zawodowego. To właśnie dzięki tej decyzji pracuję dzisiaj z dziećmi nauczając języka hiszpańskiego. Na zajęciach staram się łączyć moją wiedzę językową z pasją do teatru. Chcę, żeby dzieci mogły uczyć się języka jednocześnie rozwijając swoje zasoby kreatywności.
Javier Casanova Frometas
Jestem Kubańczykiem. Hiszpański to mój język ojczysty. Od 6 lat mieszkam jednak w Polsce, gdzie pracuję w wielojęzycznym przedszkolu, szkole. Uczę hiszpańskiego w przedszkolu i w Tkalni Języków. Posiadam certyfikat Colorin Colorado – kursu nauki języka hiszpańskiego dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Na Kubie studiowałem medycynę, ale jednak to język hiszpański oraz bycie nauczycielem wygrało. Możliwe, że to dzięki mojej mamie zostałem lektorem, ponieważ ona jest nauczycielką na Kubie, gdzie pracuje w szkole podstawowe. Poza tym interesuję się sportem i muzyką. Uwielbiam także gotować, szczególnie kubańskie przysmaki.
Ewa Waniek Klimczak
Tekst do uzupełnienia.
METODOLOGIA TKALNI JĘZYKÓW
Metoda Zintegrowanego Umysłu
Dlaczego w Tkalni Języków dzieci uczą się inaczej — i dlaczego to działa
Większość szkół językowych uczy języka. My uczymy w języku — przez działanie, ruch, tworzenie i zabawę. Metoda Zintegrowanego Umysłu to nie zbiór technik, ale spójne przekonanie o tym, jak naprawdę działa uczący się mózg — dziecka i nastolatka.
Język nie jest przedmiotem do nauczenia. Jest narzędziem do doświadczania świata i tworzenia swojej rzeczywistości. I właśnie tak go traktujemy.
Większość szkół językowych uczy języka. My uczymy w języku — przez działanie, ruch, tworzenie i zabawę. Metoda Zintegrowanego Umysłu to nie zbiór technik, ale spójne przekonanie o tym, jak naprawdę działa uczący się mózg — dziecka i nastolatka.
Język nie jest przedmiotem do nauczenia. Jest narzędziem do doświadczania świata i tworzenia swojej rzeczywistości. I właśnie tak go traktujemy.
01
Motywacja wewnętrzna nie jest efektem ubocznym naszej metody. Jest jej fundamentem.
Interesujemy się tym, co lubią nasi uczniowie — ich pasje, hobby, zainteresowania stają się punktem wyjścia do nauki. Bo dziecko, które czuje się widziane i doceniane, uczy się zupełnie inaczej niż dziecko, które czeka, aż lekcja się skończy.
1. Bezpieczeństwo emocjonalne
Mózg przyswaja język lepiej wtedy, gdy czuje się bezpiecznie. Lęk, strach i presja tworzą psychologiczny filtr blokujący naukę — niezależnie od ilości ćwiczeń. Krashen (1982) opisał ten mechanizm jako filtr afektywny: im wyższy filtr (wywołany lękiem, niską motywacją lub brakiem poczucia bezpieczeństwa), tym trudniejszy dostęp języka do mechanizmów przyswajania. Neurobiologiczne podstawy tego zjawiska potwierdzili Immordino-Yang i Damasio (2007), wykazując, że emocje i poznanie są w mózgu nierozerwalne — bez zaangażowania emocjonalnego skuteczne uczenie się nie zachodzi.
W Tkalni Języków:
- nie stawiamy ocen — uczniowie otrzymują przemyślaną informację zwrotną, nie stopień
- błąd jest traktowany jako część nauki, nigdy jako powód do wstydu
- interesujemy się tym, co lubią nasi uczniowie, i wplatamy ich zainteresowania w zajęcia
- uczniowie sami oceniają swoje postępy — wzmacniamy ich poczucie własnej wartości i sprawczości
Krashen (1982); Immordino-Yang i Damasio (2007)
2. Język w kontekście — uczenie przez projekty i gry
Słowa zapamiętane przy grze planszowej zostają na dłużej niż słowa wkute z listy. Przyswajamy język najskuteczniej, gdy jest narzędziem do czegoś — nie celem samym w sobie. Vygotski (1978) opisał rolę społecznego kontekstu i interakcji jako kluczowych warunków rozwoju językowego. Beckett i in. (2020) wykazali, że uczenie się przez projekty (project-based language learning, PBLL) zwiększa motywację wewnętrzną, sprzyja naturalnemu powtarzaniu struktur i angażuje uczniów głębiej niż tradycyjne ćwiczenia.
W Tkalni Języków:
- prowadzimy zajęcia z bogatą biblioteką gier planszowych — uczniowie używają języka, bo wymaga tego gra
- realizujemy projekty plastyczne i techniczne, przy których angielski pojawia się naturalnie: w instrukcjach, rozmowach i prezentacji efektu
- gramatyka pojawia się w użyciu — uczniowie rozumieją ją, zanim poznają jej nazwy
Vygotski (1978); Beckett i in. (2020)
3. Uczenie wielozmysłowe
Im więcej zmysłów zaangażowanych jednocześnie, tym głębszy ślad w pamięci długotrwałej. Shams i Seitz (2008) wykazali, że mózg człowieka ewoluował jako system wielozmysłowy i uczy się najefektywniej w środowisku angażującym wiele modalności jednocześnie. Słowo usłyszane, zobaczone i jednocześnie odczute ciałem jest zapamiętywane wielokrotnie trwalej niż słowo tylko przeczytane.
W Tkalni Języków:
- łączymy bodźce wzrokowe, słuchowe, dotykowe i kinestetyczne w jednym ćwiczeniu
- materiały i aktywności angażują ręce, uszy i oczy jednocześnie
- uczniowie tworzą, dotykają, słyszą i widzą — nie tylko czytają i piszą
Shams i Seitz (2008)
4. Rytm i chants
Piosenki i jazz chants budują naturalną intonację i rytm angielskiego — zanim dziecko pozna gramatykę, już ją czuje. Graham (1979) opracowała metodę jazz chants, łącząc rytm mówionego angielskiego z rytmem jazzu: rytm jest nośnikiem struktury językowej, a wielozmysłowe zaangażowanie (mówienie, śpiewanie, ruch, klaskanie) obniża filtr afektywny i wzmacnia zapamiętywanie.
W Tkalni Języków:
- piosenki i chanty towarzyszą każdej grupie dziecięcej
- uczniowie śpiewają, klaszczą i poruszają się — wielozmysłowe zapamiętywanie w działaniu
- rytmiczna prezentacja naturalnego języka zastępuje żmudne dryle gramatyczne
Graham (1979)
5. Ruch wbudowany w lekcję
Ciało uczy się razem z umysłem. Ruch nie jest przerwą od nauki — jest jej integralną częścią. Asher (1969) wykazał w metodzie Total Physical Response (TPR), że uczniowie przyswajają język szybciej i trwalej, gdy reagują na niego całym ciałem. Badania z zakresu embodied cognition (ETH Zurich, 2024) potwierdzają: ruch aktywuje sensoryczne i motoryczne systemy mózgu, tworząc bogatsze, wielowymiarowe reprezentacje znaczeń słów.
W Tkalni Języków:
- stosujemy TPR — uczniowie reagują całym ciałem na usłyszany język
- rzucanie piłeczkami do celu, skakanie i inne aktywności ruchowe są wbudowane w strukturę lekcji
- ruch pojawia się od początku do końca zajęć — nie jako nagroda, lecz jako metoda
Asher (1969); ETH Zurich, Professorship for Learning Sciences and Higher Education (2024)
6. Samoocena zamiast stopni
Motywacja wewnętrzna rodzi się wtedy, gdy uczeń widzi własny postęp i czuje sprawczość. Black i Wiliam (1998) w przełomowym przeglądzie badań wykazali, że ocenianie kształtujące (assessment for learning) ma jeden z najwyższych efektów na osiągnięcia uczniów spośród wszystkich interwencji pedagogicznych. Kluczem jest przeniesienie centrum oceniania z nauczyciela na ucznia — uczeń staje się aktywnym podmiotem, a nie biernym odbiorcą oceny.
W Tkalni Języków:
- uczniowie oceniają siebie przez karty pracy — sprawdzają, co już potrafią, nie co im nie wyszło
- pytamy: "Co już umiesz, czego jeszcze miesiąc temu nie umiałaś?" — nie "co ci nie wyszło?"
- samoocena buduje poczucie własnej wartości i odpowiedzialność za własną naukę • informacja zwrotna jest konstruktywna i celebruje postęp
Asher (1969); ETH Zurich, Professorship for Learning Sciences and Higher Education (2024)
A co z motywacją?
Motywacja wewnętrzna nie jest efektem ubocznym naszej metody. Jest jej fundamentem.
Interesujemy się tym, co lubią nasi uczniowie — ich pasje, hobby, zainteresowania stają się punktem wyjścia do nauki. Bo dziecko, które czuje się widziane i doceniane, uczy się zupełnie inaczej niż dziecko, które czeka, aż lekcja się skończy.
Jak to wygląda na zajęciach?
- Zamiast ćwiczyć odmianę czasownika z zeszytu — uczniowie grają w grę planszową i używają tej formy, bo wymaga tego gra.
- Przy nauce słownictwa dzieci rzucają piłeczkami, skaczą albo reagują ruchem — bo ciało zapamiętuje razem z głową (Asher, 1969).
- Piosenki i chanty towarzyszą każdej grupie dziecięcej — uczniowie śpiewają i poruszają się, zanim wiedzą, że ćwiczą gramatykę (Graham, 1979).
- Projekty plastyczne i techniczne są kontekstem, w którym angielski pojawia się naturalnie (Beckett i in., 2020).
- Na koniec cyklu każdy uczeń sam sprawdza, co już potrafi — z karty pracy, którą sam ocenia i z której może być dumny (Black i Wiliam, 1998).
Bibliografia
Wszystkie poniższe źródła zostały zweryfikowane i są dostępne w recenzowanych bazach naukowych.
Asher, J. J. (1969). The total physical response approach to second language learning. The Modern Language Journal, 53(1), 3–17. https://doi.org/10.2307/322091
Beckett, G. H., Slater, T., & Okita, E. (2020). Project-based language learning: Theory and practice from a teacher’s perspective. In J. Liontas (Ed.), The TESOL encyclopedia of English language teaching. Wiley. https://doi.org/10.1002/9781118784235.eelt0427
Black, P., & Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 5(1), 7–74. https://doi.org/10.1080/0969595980050102
ETH Zurich, Professorship for Learning Sciences and Higher Education. (2024). Embodied language learning. https://lse.ethz.ch/research/embodied-language-learning.html Graham, C. (1979). Jazz chants for children. Oxford University Press. Immordino-Yang, M. H., & Damasio, A. (2007). We feel, therefore we learn: The relevance of affective and social neuroscience to education. Mind, Brain, and Education, 1(1), 3–10. https://doi.org/10.1111/j.1751-228X.2007.00004.x Krashen, S. D. (1982). Principles and practice in second language acquisition.
Pergamon Press. Shams, L., & Seitz, A. R. (2008). Benefits of multisensory learning. Trends in Cognitive Sciences, 12(11), 411–417. https://doi.org/10.1016/j.tics.2008.07.006 Vygotski, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Asher, J. J. (1969). The total physical response approach to second language learning. The Modern Language Journal, 53(1), 3–17. https://doi.org/10.2307/322091
Beckett, G. H., Slater, T., & Okita, E. (2020). Project-based language learning: Theory and practice from a teacher’s perspective. In J. Liontas (Ed.), The TESOL encyclopedia of English language teaching. Wiley. https://doi.org/10.1002/9781118784235.eelt0427
Black, P., & Wiliam, D. (1998). Assessment and classroom learning. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 5(1), 7–74. https://doi.org/10.1080/0969595980050102
ETH Zurich, Professorship for Learning Sciences and Higher Education. (2024). Embodied language learning. https://lse.ethz.ch/research/embodied-language-learning.html Graham, C. (1979). Jazz chants for children. Oxford University Press. Immordino-Yang, M. H., & Damasio, A. (2007). We feel, therefore we learn: The relevance of affective and social neuroscience to education. Mind, Brain, and Education, 1(1), 3–10. https://doi.org/10.1111/j.1751-228X.2007.00004.x Krashen, S. D. (1982). Principles and practice in second language acquisition.
Pergamon Press. Shams, L., & Seitz, A. R. (2008). Benefits of multisensory learning. Trends in Cognitive Sciences, 12(11), 411–417. https://doi.org/10.1016/j.tics.2008.07.006 Vygotski, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Obserwuj nas na Instagramie
Dołącz do naszej społeczności i odbieraj codzienną dawkę językowych inspiracji, praktycznych wskazówek oraz trików, które przyspieszą Twoją naukę.